خانه / نقد / ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ؛ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺍﻟﮑﻦ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﺭﺩ ﻣﺸﺘﺮﮎ

ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ؛ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺍﻟﮑﻦ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺩﺭﺩ ﻣﺸﺘﺮﮎ

ﺭﺳﻮﻝ ﺳﯿﻤﯿﺎ

سال‌ها ﭘﯿﺶ ﻣﺤﺴﻦ ﻣﺨﻤﻠﺒﺎﻑ، ﻓﯿﻠﻢ «ﺑﺎﯾﺴیکلﺭﺍﻥ» ﺭﺍ ﺳﺎﺧﺖ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺁﻥ، ﻣﺮﺩﯼ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺮﺍﯼ ﺭﻓﻊ ﻧﯿﺎﺯﻫﺎﯼ ﺧﻮﺩ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺩﻭﺭ یک ﻣﯿﺪﺍﻥ ﺑﺎ ﺑﺎﯾﺴﮑﻠﺶ ﺑﭽﺮﺧﺪ ﻭ ﺑﭽﺮﺧﺪ ﺗﺎ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺼﻮﺩ ﻭ ﺁﺭﺍﻣﺶ ﺑﺮﺳﺪ، ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﺍﻭ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺎﺯﯾﭽﻪ ﯼ ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﺩﮐﺎﻥﺩﺍﺭ ﻭ ﮐﺎﺳﺐ ﻭ ﯾﮏ ﻋﺪﻩ ﺳﻮﺩﺟﻮ ﻭ ﻣﻨﻔﻌﺖﻃﻠﺐ ﻗﺮﺍﺭ ﻣﯿ‌‌‌‌ﮕﯿﺮﺩ ﻭﺍﻣﺎ ﺧﻮﺩ ﺑﺎﯾﺴﯿﮑﻞ ﺭﺍﻥ ﻓﻨﺎ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﺑﺎﯾﺴﮑﻞ ﺭﺍﻥ ﺩﻭﺭ ﯾﮏ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﻣﯿﭽﺮﺧﺪ ﻭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﻭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯾﺶ ﯾﮏ ﻧﻘﻄﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﻧﻘﻄﻪ ﺻﻔﺮ،ﻧﻘﻄﻪ ﻫﯿﭻ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺭﻭﯼ ﯾﮏ ﺧﻂ ﺩﺍﯾﺮﻩ ﺍﯼ ﺷﮑﻞ، ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺑﺮ ﻣﺪﺍﺭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺭ ﻭ ﺍﯾﺴﺘﺎﯾﯽ ﺑﺮ ﻧﻘﻄﻪ ﯼ ﺻﻔﺮ .
ﻣﺨﻤﻠﺒﺎﻑ ﺳﺎﻟﯿﺎﻥ ﭘﯿﺶ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺍﻓﻐﺎﻧﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺧﺼﻮﺻا ﺁﻭﺍﺭﮔﺎﻥ ﺭﺍ ﭘﯿﺶ ﺑﯿﻨﯽ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﻮﺩ ﻭ ﺣﺎﻻ ﭘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺍﺯ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﭘﺮﺩﻩ ﺍﯼ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺑﻤﺎﻧﻨﺪ؛ ﻣﺮﺩﻣﺎﻧﯽ ﺑﺪﻭﻥ ﯾﮏ ﺩﺭﮎ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ . ﯾﮏ ﺯﻥ ، ﯾﮏ ﻣﺎﺩﺭ ﯾﺎ ﺑﻬﺘﺮ ﺑﮕﻮﯾﻢ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻓﯿﻠﻢ،ﻗﻬﺮﻣﺎﻧﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺧﺎﻧﻪ ﺑﺎﺯﮔﺮﺩﺩ، ﺍﻣﺎ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻭ ﺗﺎﺭﯾﮑﯽ ﻭ ﺗﮑﻪ ﺗﮑﻪ ﺷﺪﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ . ﺩﺭ ﺍﯾﻦ ﺳﺎﻝ ﻫﺎ ﮐﻢ ﭘﯿﺶ ﺁﻣﺪﻩ ﺍﺳﺖ ﺭﺳﺎﻧﻪ ﯾﺎ ﻓﯿﻠﻤﯽ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺁﺷﭙﺰﺧﺎﻧﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﻓﻐﺎﻧﯽ ﻫﺎ ﻭ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻫﻨﻮﺯ ﯾﮏ ﻋﻄﺮ ﻭ ﺑﻮ ﺭﺍ ﻣﯽ ﺩﻫﻨﺪ. ﻫﻤﻮﺍﺭﻩ ﺩﺭ ﺩﺭﮎ ﻭ ﺍﻧﺘﻘﺎﻝ ﺩﺭﮎ ،ﻧﻘﺎﻁ ﺍﺻﻢ ﻣﻮﺟﻮﺩ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ .
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ، ﻓﯿﻠﻢ ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ ﺑﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺣﻤﻠﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﮐﻨﺴﻮﻟﮕﺮﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﻪ ﺍﺳﺖ؛ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﻃﯽ ﺁﻥ، ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺍﺯ دیپلمات های ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﺗﻮﺳﻂ ﮔﺮﻭﻩ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﺷﻬﺎﺩﺕ ﻣﯿﺮﺳﻨﺪ؛ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺍﯼ ﮐه ﺩﻭﺳﺘﺎﻥ ﺍﯾﺮﺍﻧﯽ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻣﻠﺖ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ مکدﺭ ﻭ ﻏﻤﮕﯿﻦ ﺳﺎﺧﺖ، ﺧﺼﻮﺻﺎ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺭﺍ ﮐﻪ ﺍﺯ ﻧﺰﺩﯾﮏ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﻮﭼﯿﮕﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﻫﻮﭼﯿﮕﺮ ﺑﻮﺩﻧﺪ . ‏(ﺍﻟﺒﺘﻪ ﯾﺎﺩﺁﻭﺭ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﺩﺭ ﻫﻤﺎﻥ ﺭﻭﺯﻫﺎ ﻭ ﻃﯽ ﺁﻥ ﺍﺗﻔﺎﻕ،ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻫﻢ ﺗﻌﺪﺍﺩﯼ ﺳﻮﺩﺟﻮ ﻭ ﻓﺮﺻﺖ ﻃﻠﺐ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺳوء ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﮐﺮﺩﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺟﺎﻥ ﻭ ﻣﺎﻝ ﻣﻬﺎﺟﺮﯾﻦ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﺍﯾﺮﺍﻥ آسیب زدند. ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺟﺎﯼ ﺧﻮﺷﺤﺎﻟﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﺯﻭﺩ، ﺑﺮﺍﺩﺭﯼ ﻭ ﺍﺷﺘﺮﺍﮐﺎﺕ ﻭ ﺻﺒﻮﺭﯼ ﻭ ﻓﻬﻢ ﻣﺸﺘﺮﮎ ﺟﺎﯼ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺭﺍ ﮔﺮﻓﺖ ﻭ ﮐﺪﻭﺭﺕ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺯﺩﻭﺩ).
ﻓﯿﻠﻢ ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﮔﺮ ﺍﯾﻦ ﺣﺎﺩﺛﻪ ﺩﺭ ﺷﻬﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﺑﺎﺷﺪ ﻭ ﺑﻪ ﺷﻔﺎﻑ ﺷﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ بپردازد ﮐﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺑﻪ ﻭﻗﻮﻉ ﭘﯿﻮﺳﺖ، ﺍﻣﺎ ﺗﻤﺎﻡ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﻤﯿﻦ ﭼﻨﺪ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻣﺘأﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﻔﺎﻑ ﺷﺪﻥ ﺍﯾﻦ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﮐﻤﮏ ﮐﻨﺪ، ﻧﻘﺎﻁ ﻣﺒﻬﻢ ﻭ ﮔﺮﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﻮﺭ ﺩﯾﮕﺮﯼ ﺭﺍ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻣﯿﮑﻨﺪ.

13940527000601_PhotoA
ﻓیلم ﻣﯽ ﮐﻮﺷﺪ ﺗﺎ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﺻﻮﺭﺕ ﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺳﺖ. ﺣﺎﻝ ﺗﻔﺎﻭﺕ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﺑﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺩﺭ ﭼﯿﺴﺖ ﯾﺎ ﻋﻠﺖ ﺍﯾﻦ ﺣﻤﻠﻪ ﺗﻮﺳﻂ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﭼﻪ ﺑﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ؟ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﻋﺪﻩ ﺍﯼ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﻧﺪ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺷﺒﺎﻫﺖ ﻫﺎﯼ ﻇﺎﻫﺮﯼ ﺑﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﺁﻥ ﮐﻪ یک ﺒﺎﺭ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺯ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ، ﺗﻔﮑﺮ، ﺗﻌصباﺕ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﻻﯾﻞ ﺍﻓﺮﺍﻃﯽ ﮔﺮﯼ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﻮﺩ. این فیلم ﺗﻨﻬﺎ تلاش برای نشان دادن ﯾﮏ ﻧﮕﺎﻩ ﻗﺸﺮﯼ ﺑﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺍﺳﺖ و ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧند ﺍﺯ ﻋﻘﺎﯾﺪ ﻭ ﺍﻧﺪﯾﺸﻪ ﻫﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﭘﺮﺩﻩ ﺑﺮﺩﺍﺭند ﻭﺁﻥ ﺭﺍ ﺣﺘﺎ ﺩﺭ ﯾﮏ ﻧﻤﺎﯼ ﺳﯿﻨﻤﺎﯾﯽ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫند، ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﺸﮑﻞ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﻭ ﺩﯾﮕﺮ ﻣﻠﺖ ﻫﺎﯼ ﺟﻬﺎﻥ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ، ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﺍﻧﺪﯾﺸﯿﺪﻥ ﻭ ﺗﻔﮑﺮ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ، ﻧﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻓﯿﺰﯾﮑﯽ ﻭ ﭘﻮﺷﺶ ﺁﻥ ﻫﺎ. ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭﯼ، ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﻣﺘﻌﻠﻖ ﺑﻪ ﯾﮏ ﺟﻐﺮﺍﻓﯿﺎﯼ ﻓﮑﺮﯼ ﻭ ﺫﻫﻨﯽ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﯾﮏ ﺧﺴﺮﺍﻥ ﺍﺳﺖ.
ﻓﯿﻠﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﻣﻬﻢ، ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﮐﺎﺭﺍﮐﺘﺮ ﻓﯿﻠﻢ ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺑﻪ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﻄﺮ، ﮔﻨﮓ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻧﻤﯿﺘﻮﺍﻧﺪ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﯾﺪ ﺑﻪ ﺟﺰ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﺯ ﭘﻼﻥ ﻫﺎ ﻭ ﺳﮑﺎﻧﺲ ﻫﺎ ﮐﻪ ﺑﯿﺸﺘﺮ ﻧﺸﺎﻥ ﮔﺮ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺍﺳﺖ؛ ﺧﺸﻮﻧﺘﯽ ﮐﻪ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﺭﻭ ﻣﯿﺪﻫﺪ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ آن که ﺍﯾﻦ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﺑﺮﺍﯼ ﺍﯾﻦ ﮔﺮﻭﻩ ﺟﺎﻫﻞ ﺩﺍﺭﺍﯼ ﺩﻟﯿﻞ ﻭ ﺍﺳﺘﺪﻻﻝ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺘﺎ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﻫﻤﯿﻦ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﻫﻢ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭﺍ ﺩﭼﺎﺭ ﻓﺮﺍﻓﮑﻨﯽ ﻣﯿﮑﻨﺪ .
ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﺍﺯ ﺧﺸﻮﻧﺖ ﻫﺎﯼ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺩﺭ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﺸﻮﺩ ‏(ﺍﯾﻨﺠﺎﯼ ﮐﺎﺭ ﻇﺎﻫﺮا ﻣﻨﻈﻮﺭ، ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﻧﻪ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ(! ﮔﺮﭼﻪ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮ ﻧﺎﻫﻤﮕﻮﻧﯽ ﻣﮑﺎﻧﯽ ﻭ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﺩﺍﺭﺩ، ﺍﻣﺎ ﺑﻪ ﻫﺮ ﺣﺎﻝ ﻣﺮﺑﻮﻁ ﺑﻪ ﺟﻨﺎﯾﺎﺕ ﮐﺜﯿﻒ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺍﺳﺖ. ﺳﭙﺲ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﺭﯾﺘﻤﯽ ﺗﻨﺪ ﮐﻪ ﺗﺎ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﻫﻢ ﯾﮏ ﺳﻄﺢ ﻧﻤﯽ ﻣﺎﻧﺪ، ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯿﺸﻮﺩ. ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻣﻘﺪﻣﻪ ﯼ ﻣﺴﺘﻨﺪ ﮔﻮﻧﻪ،ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺭﺍ ﻭﺍﺭﺩ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮﯼ ﭼﻮﻥ ﻣﺤﺒﻮﺱ ﺑﻮﺩﻥ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﻭ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﺍﺩﻥ ﺗﺠﻬﯿﺰﺍﺕ ﻧﻈﺎﻣﯽ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﯽ ﮐﻨﺪ ﮐﻪ ﻋﻤﻮﻣﺎ ﻧﻈﺮﮔﺎﻩ ﯾﺎ ﺑﻪﻗﻮﻟﯽ ﭘﯽ رنگ ﻭﯼ، ﻣﺎﻣﻮﺭ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ .ﺳﭙﺲ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﺑﺎﺯﺟﻮﯾﯽ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺷﺮﻭﻉ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﺑﺘﺪﺍ ﺍﺯ ﭘﺎﺳﺦ ﺩﺍﺩﻥ ﺍﻣﺘﻨﺎﻉ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻭ ﮔﻮﯾﺎ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯼ ﻣﻬﻤﯽ ﺩﺍﺭﺩ ﮐﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﯾﻪ ﺑﮕﻮﯾﺪ، ﻭﻟﯽ ﺍﻧﮕﺎﺭ ﺩﺭ ﻃﻮﻝ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺯ ﻣﻬﻢ ﺑﻮﺩﻥ ﺣﺮﻑ ﻫﺎﯾﺶ ﮐﺎﺳﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ . ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﻧﺤﻮﻩ ﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮﯾﯽ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﻭ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺗﻮﻟﯿﺪ ﯾﮏ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺗﺮﺍﮊﯾﮏ ﮐﻨﺪ، ﻭﻟﯽ ﺑﺎ ﭘﯿﺶ ﺭﻓﺘﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻧﻤﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﯼ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺟﻤﻌﯽ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﯾﻌﻨﯽ ﺍﮔﺮ ﺣﺎﻓﻈﻪ ﺟﻤﻌﯽ ﻭ ﺑﻪ ﻗﻮﻝ ﺑﻬﺘﺮ، ﺧﺎﻃﺮﻩ ﯼ ﺟﻤﻌﯽ ﻧﺒﺎﺷﺪ، ﺍﺻﻼ ﻓﯿﻠﻢ ﺩﺭ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﺩﻥ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﺩﺭ ﺫﺍﺕ ﺧﻮﺩ ﻋﻘﯿﻢ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ. ﻓﯿﻠﻢ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﺑﺎ ﻣﺸﮑﻞ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﺭﻭﺑﻪ ﺭﻭ ﻣﯿﺸﻮﺩ . ﺍﺯ ﻫﻤﯿﻦ ﺭﻭﯼ، ﻫﻤﺬﺍﺕ ﭘﻨﺪﺍﺭﯼ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯿﮕیرﺩ ﻭ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﺗﺮﺍﮊﯾﮏ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﺩ ‏(ﺣﺘﺎ ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ ﻓﯿﻠﻢ ﻫﻢ ﭘﺎﯾﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪﻩ ﮔﺎﻥ ﺑﻪ ﺟﻨﮓ، ﺗﺼﻤﯿﻢ ﮔﯿﺮﯼ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺎﯾﻪ ﻭ ﻋﺬﺭﺧﻮﺍﻫﯽ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﭘﺎﮐﺴﺘﺎﻧﯽ ﻭ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺖ ).

ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺎ ﺷﯿﻮﻩ ﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮﯾﯽ ﻭ ﻓﻼﺵ ﺑﮏ ﺑﻪ ﭘﯿﺶ ﻣﯽ ﺭﻭﺩ. ﺑﺎﺯﺟﻮ ﻣأﻣﻮﺭ ﺍﻣﻨﯿﺖ ﻣﻠﯽ ﺍﺳﺖ. ﺑﻪ ﻋﻘﯿﺪﻩ ﯼ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ، ﭼﻘﺪﺭ ﺧﻮﺏ ﺑﻮﺩ ﺣﺎﻟﯽ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﻫﻤﻪ ﭼﯿﺰ ﺩﺭ ﻓﻼﺵ ﺑﮏ ﺑﺎﺷﺪ، ﺷﺨﺺ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﺑﺎﺯﺟﻮ ﻧﺒﺎﺷﺪ. ﺍﻧﺘﺨﺎﺏ ﺑﺎﺯﺟﻮ ﻣﻨﺎﺳﺐ ﻧﯿﺴﺖ ﺁﻥ ﻫﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﻮﺍﻣﻠﯽ ﮐﻪ ﺧﯿﻠﯽ ﻣﺸﺨﺺ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻧﺪ ﻋﺰﺕ ﻭ ﺟﻼﻝ ﻣﻠﯽ ﺧﻮﺩ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﻨﺪ ‏( ﮐﻪ ﺍﻟﺒﺘﻪ ﺍﺷﮑﺎﻝ ﻫﻢ ﻧﺪﺍﺭﺩ ﻭ ﺍﻣﺮﯼ ﻣﺘﺪﺍﻭﻝ ﺩﺭ ﺟﻬﺎﻥ ﺍﺳﺖ ‏). ﭼﻘﺪﺭ ﺷﺎﯾﺴﺘﻪ ﺗﺮ ﺑﻮﺩ ﺑﻪ ﺟﺎﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮ، ﯾﮏ ﺭﻭﺯﻧﺎﻣﻪ ﻧﮕﺎﺭ، ﯾﮏ ﺩﻭﺳﺖ ‏( ﻣﮕﺮ ﻧﻪ ﺍﯾﻦ ﮐﻪ ﺷﯿﻮﻩ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻓﻼﺵ ﺑﮏ ﺍﺳﺖ ‏) باشد. ﺑﺎﺯﺟﻮیی، ﺭﻭﺍﯾﺖ ﯾﮏ ﺫﻫﻦ ﻣﺸﻮّﺵ ﺍﺳﺖ؛ ﺫﻫﻨﯽ ﺁﻣﯿﺨﺘﻪ ﺑﺎ ﺧﯿﺎﻝ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﯿﺖ، ﺣﺎﻝ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺍﻣﺮﯼ ﻭﺍﻗﻌﯽ ﻭ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ ﺣﺪﺍﻗﻞ ﺑﻪ ﺯﻋﻢ ﻧﮕﺎﺭﻧﺪﻩ ﻭ ﺩﺭ ﺟﺎﯼ ﺟﺎﯼ ﺍﯾﻦ ﺑﺎﺯﺟﻮﯾﯽ ﻫﻢ ﻣﺎ ﺷﺎﻫﺪ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﯾﮏ ﺫﻫﻦ ﭘﺮﯾﺸﺎﻥ ﻭ ﻣﺸﻮﺵ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﭼﻨﺪﯾﻦ ﺑﺎﺭ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮ ﺗأﮐﯿﺪ ﻣﯿﺸﻮﺩ، ﻣﺎﻧﻨﺪ ﻋﻮﺽ ﮐﺮﺩﻥ ﻟﺒﺎﺱ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﭘﺮﯾﺸﺎﻧﯽ ﺍﺯ ﺳﻮﯼ ﺑﺎﺯ ﺟﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﯾﺎﺩ ﺁﻭﺭﯼ ﻣﯿﺸﻮﺩ .
ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﯿﻠﻢ ﺷﺎﯾﺪ ﺑﺮﺍﯼ ﺣﺲ ﺗﻌﻠﯿﻖ ﺍﯾﻦ ﮐﺎﺭ ﻫﺎ ﺭﺍ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ، ﺍﻣﺎ ﻣﺘأﺳﻔﺎﻧﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺩﺭ ﮊﺍﻧﺮ ﮐﺎﺭﮔﺎﻫﯽ ﻧﺒﻮﺩﻩ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻨﺎ ﺑﺎﺷﺪ ﺑﺎﺯﺟﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ، ﺍﻣﻮﺭﯼ ﺭﺍ ﯾﺎﺩ ﺁﻭﺭ ﺷﻮﺩ ﮐﻪ ﺑﺮﺧﯽ ﺍﻣﻮﺭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﻭ ﺑﮕﻮﯾﺪ. ﺍﯾﻦ ﯾﻌﻨﯽ ﯾﮏ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻣﺸﻮﺵ ﻭﺗﺤﻤﯿﻠﯽ ﺍﺯ ﯾﮏ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻭﺍﻗﻌﯽ. ﻗﺎﺑﻞ ﺫﮐﺮ ﺍﺳﺖ ﯾﮑﺪﺳﺘﯽ ﺷﯿﻮﻩ ﺭﻭﺍﯾﺖ ﻫﻢ ﻧﺎﻫﻢ ﮔﻮﻥ ﺍﺳﺖ. ﮔﺎﻫﯽ ﺑﺎﺯﺟﻮ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﻗﻬﺮﻣﺎﻥ ﻭ ﮔﺎﻫﯽ ﺩﻭﺭﺑﯿﻦ، ﺭﻭﺍﯾﺘﮕﺮ ﺍﺳﺖ. ﺍﯾﻨﻬﺎ ﺗﻨﺎﻗﻀﯽ ﻭﺣﺸﺘﻨﺎﮎ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺳﯿﺪ ﺑﻪ ﮐﻨﺴﻮﻟﮕﺮﯼ ﻣﯿﺮﻭﺩ ﯾﺎ ﺟﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ، ﺑﯿﻬﻮﺵ ﺭﻭﯼ ﮔﺎﺭﯼ ﺍﺳﺖ ﯾﺎ ﺣﻀﻮﺭ ﺭﺍﭘﺮﺗﭽﯽ ﮐﻪ ﻋﮑﺲ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﻫﻨﮕﺎﻡ ﺧﺮﻭﺝ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ.
ﻣﻮﺿﻮﻉ ﺩﯾﮕﺮ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﻼﺵ ﺑﮏ ﺍﺳﺖ. ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ، ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺍﺯ ﻓﻼﺵ ﺑﮏ ﺑﻪ ﺻﻮﺭﺕ ﮐﻠﯿﺸﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺁﻥ ﮐﻪ ﻫﯿﭻ ﮐﺪﺍﻡ ﺳﻮﺑﮋﮐﺘﯿﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺑﻪ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻤﻮﻧﻪ، ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﻭﺍﺭﺩ ﺣﺴﯿﻨﯿﻪ (در گویش افغانستانی، تکیه خانه) ﻣﯽ ﺷﻮﺩ، ﺑه ﺮﺍﺣﺘﯽ ﺗﻔﮑﺮ ﻓﯿﻠﻤﺴﺎﺯ ﻭ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﺍﯾﻦ ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﺍﺳﺖ، ﺧﯿﻠﯽ ﺑﺪ ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﺯﻣﺎﻧﯽ ﮐﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﺯ ﺩﻓﻦ ﺷﺪﻥ ﺩﻭﺳﺘﺎﻧﺶ ﺩﺭ ﺣﻮﯾﻠﯽ ﮐﻨﺴﻮﻟﮕﺮﯼ ﺳﺨﻦ ﺑﮕﻮﯾﺪ، ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﻫﺎ ﺍﺻﻠا ﺳﻮﺑﮋﮐﺘﯿﻮ ﻧﯿﺴﺖ. ﺿﻤﻦ ﺁﻥ ﮐﻪ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﻫﺎ ﻭ ﻧﻤﺎﻫﺎ، ﺑﺎﺭ ﻧﻤﺎﺩ ﮔﻮﻧﻪ ﭘﯿﺪﺍ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺍﺻﻠا ﻧﻤﺎﺩ ﻭﺟﻮﺩ ﻧﺪﺍﺭﺩ. ﺍﯾﻦ ﯾﮏ ﺍﺻﻞ ﺍﺳﺖ. ﻧﻤﺎﺩ ﺍﻣﺮﯼ ﺫﻫﻨﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺣﺎﻝ ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺍﻣﺮﯼ ﻋﯿﻨﯽ است، ﮔﺮﭼﻪ ﺩﺭ ﺳﯿﻨﻤﺎﯼ ﺍﯾﺮﺍﻥ ﻣﺮﺳﻮﻡ ﺍﺳﺖ. ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﯾﻦ ﺍﺻﻞ ﺭﺍ ﻓﺮﺍﻭﺍﻥ ﻧﻘﺾ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ. ﻣﺪﯾﻮﻡ ﺳﯿﻨﻤﺎ ﺑﺎ ﻣﺪﯾﻮﻡ ﺍﺩﺑﯿﺎﺕ ﯾﺎ ﺗﻠﻮیزﯾﻮﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺯﺑﺎﻥ ﻣﺘﻔﺎﻭﺕ ﺩﺍﺭﺩ .
ﺩﺭ ﺍﺩﺍﻣﻪ، ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺣﺎﻝ ﺷﻨﻮﺩ ﭘﯿﺎﻡ ﻫﺎ ﻭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺗﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﻭ ﻧﯿﺮﻭﻫﺎﯼ ﺩﺭﮔﯿﺮ ﺑﺎ ﻫﻢ ﺭﺩ ﻭ ﺑﺪﻝ ﻣﯿﮑﻨﻨﺪ. ﻓﯿﻠﻢ ﺑﻪ ﻓﻀﺎﯼ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﺎﺭﮐﻨﺎﻥ ﺳﻔﺎﺭﺕ ﻣﯽ ﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻭ ﺁﺳﻤﺎﻥ ﺷﻬﺮ ﻣﺰﺍﺭ ﺍﺯ ﺩﻭﺩ ﺟﻨﮓ ﺗﯿﺮﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ، ﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﺗﺸﻮﯾﺶ ﻭ ﺍﺿﻄﺮﺍﺏ ﺑﺎ ﺑﺎﻻ ﻭ ﭘﺎﯾﯿﻦ ﭘﺮﯾﺪﻥ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ. ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ ﻭ ﺣﺮﮐﺎﺕ ﺩﻭﺭﺑﯿﻦ ﮐﻤﺘﺮ ﺑﻪ ﺳﻤﺖ اﯾﺠﺎﺩ ﺍﯾﻦ ﺣﺲ ﺣﺮﮐﺖ ﻣﯽ ﮐﻨﻨﺪ. ﺑﺎ ﺩﻭﺗﺎ ﺍﻓﮑﺖ ﻭ ﺩﻭﺩ، ﺷﻬﺮ ﺟﻨﮓ ﺯﺩﻩ ﻧﻤﯿﺸﻮﺩ. ﻫﻤﭽﻨﯿﻦ ﺑﺎﯾﺪ ﮔﻔﺖ ﺩﺭ سراسر ﺍﯾﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺯ ﮐﺮﻭﻣﺎﮐﯽ ﺍﺳﺘﻔﺎﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﯽ ﻫﺮﮔﺰ ﺩﺭ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﺍﺗﻤﺴﻔﺮﻫﺎﯼ ﻣﻮﺭﺩ ﻧﻈﺮ ﮐﻤﮏ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ، ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﻬﺮ ﻣﺰﺍﺭ. ‏( ﺧﺼﻮﺻﺎ ﺍﮔﺮ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﺑﻮﻣﯽ ﺑﺎﺷﺪ) در ﺍﯾﻦ ﻣﯿﺎﻥ ﺩﯾﺎﻟﻮﮒ ﻫﺎﯾﯽ ﻫﻢ ﮔﻔﺘﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺴﯿﺎﺭ ﺭﻭ ﻭ ﺻﺮﯾﺢ ﮐﻪ ﻧﻪ ﺁن ﻄﻮﺭ ﺍﻃﻼﻋﺎﺕ ﺑﻪ ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ ﺁن ﻄﻮﺭ ﺧﺎﺻﯿﺖ ﭘﯿﺶ ﺑﺮﻧﺪﮔﯽ ﻭ ﺷﻔﺎﻑ ﮐﺮﺩﻥ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺍﺭﺩ. ﺳﭙﺲ ﺣﻤﻠﻪ ﻃﺎﻟﺒﺎﻥ ﺭﺍ ﺷﺎﻫﺪ ﻫﺴﺘﯿﻢ ﻭ ﺗﺼﺎﻭﯾﺮﯼ ﮐﻪ ﺧﺒﺮ ﺍﺯ ﺷﻬﺎﺩﺕ دیپلمات ها ﻣﯿﺪﻫﺪ. ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ ﻭ ﻧﺤﻮﻩ ﺗﺼﻮﯾﺮ ﺑﺮﺩﺍﺭﯼ ﻭ ﻃﺮﺍﺣﯽ ﻟﺒﺎﺱ ﻫﺎ ﺑﻪ ﮔﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺳﻌﯽ ﺩﺭ ﺑﺰﺭﮒ ﻣﻨﺸﯽ ﺁنان ﻣﯽ ﮐﻨﺪ، ﺍﻣﺎ ﺳﺎﺧﺘﻦ ﭼﻬﺮﻩ ﻫﺎﯾﯽ ﺁﺳﻤﺎﻧﯽ ﻭ ﻣﺎﻭﺭﺍﯾﯽ ﺧﻮﺩ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺑﺤﺜﯽ ﺩﯾﮕﺮ ﺭﺍ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﮐﻨﺪ. ﺍﺯ ﻫﻤﻪ ﻣﻬﻢ ﺗﺮ، ﺗﺼﺎﻭﯾﺮﯼ ﮐﻪ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺭﺍﺯ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﻧﺸﺎﻥ ﺩﻫﺪ، ﺑﻪ ﻫﻤﺎﻥ ﺍﻧﺪﺍﺯﻩ ﮔﻨﮓ ﻣﯽ ﻣﺎﻧﺪ ﻭ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﺗﻨﻬﺎ ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺎﺯﺟﻮ ﺩﺭ ﻫﻤﯿﻦ ﻓﯿﻠﻢ ﮐﺎﻓﯽ ﺍﺳﺖ ﻭ ﻗﺒﻮﻝ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﻭﮔﺮﻧﻪ ﻣﺨﺎﻃﺒﯽ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺒﯿﻨﺪ، ﺩﭼﺎﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﻣﯿﺸﻮﺩ.
ﮐﺎﺭ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺍﺯ ﭘﯿﺮﻧﮓ ﻭ ﻧﻘﺺ ﭘﯿﺮﻧﮓ ﺭﻧﺞ ﻣﯽ ﺑﺮﺩ ﻭ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮ ﭘﺎﯾﻪ ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺷﮑﻞ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ، ﺩﺭﺳﺖ ﺷﺒﯿﻪ ﮔﺎﺭﯼ ﭼﻮﺑﯽ ﮐﻪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﯼ ﺟﻨﮓ ﻣﯿﺮﺳﺎﻧﺪ ﯾﺎ ﮐﻤﮏ ﺯﻥ ﺍﻓﻐﺎﻧﯽ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺑﺪﻭﻥ ﻫﯿﭻ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﯾﺎ ﺍﯾﺠﺎﺩ ﭘﺎﺳﺎﮊﻫﺎﯼ ﺫﻫﻨﯽ ﻗﺒﻠﯽ ﺩﺭ ﻣﻮﺭﺩ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﯾﺎ ﺣﺘﺎ ﺯﻧﺪﻩ ﻣﺎﻧﺪﻥ ﺧﻮﺩ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ . ﻋﻨﺼﺮ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﺑﻪ ﺷﺪﺕ ﺗﺼﻨﻌﯽ ﺩﺭ ﮐﺎﺭ ﺩﯾﺪﻩ ﻣﯿﺸﻮﺩ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭘﺮﺩﺍﺧﺘﯽ ﺑﺮ ﺁﻥ ﻧﺸﺪﻩ ﺍﺳﺖ . ‏(ﺗﮏ ﺗﮏ ﺍﯾﻦ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﺑﺎﻭﺭ ﭘﺬﯾﺮﯼ ﺭﺍ ﮐﻢ ﻣﯿﮑﻨﺪ. ﺩﺭ ﻧﺘﯿﺠﻪ، ﺗأﺛﯿﺮ ﻭﺍﺣﺪ ﺭﺍ ﻫﻢ ﺍﺯ ﺑﯿﻦ ﻣﯿﺒﺮﺩ)
ﻫﻤﺎﻥ ﻃﻮﺭ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺷﺪ ،ﺍﺯ خلأﻫﺎﯼ ﺩﯾﮕﺮ ﺩﺭ ﻓﯿﻠﻢ، ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻧﯽ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﺑﻪ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﮐﻤﮏ ﻣﯿﮑﻨﺪ ﺗﺎ ﺍﻭ ﺭﺍ ﺑﻪ ﻣﺮﺯ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ. ﺧﻼ ﯾﯽ ﮐﻪ ﺧﻮﺩ ﺣﻔﺮﻩ ﺍﯼ ایجاد ﻣﯿﮑﻨﺪ ﮐﻪ ﻓﯿﻠﻢ ﺭﺍ ﭘﺮ ﺍﺑﻬﺎﻡ ﺗﺮ ﻣﯿﮑﻨﺪ. ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﺍﺻﻼ ﺷﮑﻞ ﻧﻤﯿﮕﯿﺮﺩ، ﻫﻤﺎن ﻄﻮﺭ ﮐﻪ ﺩﯾﮕﺮ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﭘﺮﺩﺍﺯﯼ ﻫﺎ ﺿﻌﯿﻒ ﺍﺳﺖ. ﺁﻥ ﭼﻪ ﻣﻬﻢ ﺍﺳﺖ، ﺣﻀﻮﺭ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻓﯿﻠﻢ ﺑﺮﺍﯼ ﻋﻮﺍﻣﻞ ﻓﯿﻠﻢ ﺍﺳﺖ ﮐﻪ ﻫﺮ ﭼﻪ ﺣﺮﻑ ﻭ ﺷﻌﺎﺭ ﺩﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ، ﺩﺭ ﺩﻫﺎﻥ ﺯﻥ ﻭ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎﯼ ﻓﯿﻠﻢ ﮔﺬﺍﺷﺘﻪ ﺍﻧﺪ .
ﺑﻪ ﻫﺮ ﺻﻮﺭﺕ ﺧﺎﻧﻢ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ، ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺭﺍ ﺍﺯ ﻣﯿﺎﻥ ﮐﻮﻩ ﻭ ﺩﺷﺖ ﻋﺒﻮﺭ ﻣﯽ ﺩﻫﺪ ﻭ ﻫﯿﭻ ﭼﯿﺰ ﺩﯾﮕﺮ ﻧﯿﺴﺖ، ﻧﻪ ﺗﺎﺑﻠﻮﯾﯽ، ﻧﻪ ﺭﻭﺳﺘﺎﯼ ﺑﻼ ﺯﺩﻩ ﺍﯼ. ﺍﻓﻐﺎﻧﺴﺘﺎﻥ، ﺧﺎﮎ ﺍﺳﺖ ﻭ ﺑﺎﺩ ﻭ ﺧﻮﻥ . ﺑﻪ ﻋﺒﺎﺭﺗﯽ، ﺳﺮﺯﻣﯿﻨﯽ ﺩﺭ ﺍﺑﻬﺎﻡ . ﺗﻨﻬﺎ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻥ ﮔﻔﺖ ﯾﮏ ﻣﺎﺩﺭ ﯾﮏ ﺧﺎﻧﻮﺍﺩﻩ، ﭼﻮﻥ ﺩﺳﺘﻬﺎﯼ ﺯﻥ ﺑﺎﺯﯾﮕﺮ ﺷﺎﺭﯾﺪﻩ ﻭ ﭘﺮ ﺧﻮﻥ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺗﺎ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺯ ﺑﺮﺳﺪ. ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺩﺭ ﺍﻧﺘﻬﺎ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮﺍﻫﺪ ﺭﻧﮓ ﺗﺮﺍﮊﯾﮏ ﺑﮕﯿﺮﺩ، ﻭﻟﯽ ﺍﯾﻦ ﺍﺗﻔﺎﻕ ﻫﻢ ﻧﻤﯽ ﺍﻓﺘﺪ. ﺯﻥ ﺍﺯ ﺷﺎﻫﺴﻮﻧﺪ ﻣﯽ ﺧﻮﺍﻫﺪ ﺗﺎ ﺑﻪ ﻣﻘﺎﻣﺎﺕ ﺑﻠﻨﺪﭘﺎﯾﻪ ﺑﺮﺳﺎﻧﺪ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﻡ ﺍﺯ ﺟﻨﮓ ﺧﺴﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﻭ ﺟﻠﻮﯼ ﺟﻨﮓ ﺭﺍ ﺑﮕﯿﺮﺩ . فقط ﻣﺨﺎﻃﺐ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﺪ ﺷﺨﺼﯿﺖ ﺯﻥ ﺍﺯ ﮐﺠﺎ ﻣﯽ ﺩﺍﻧﺪ ﮐﻪ ﺍﯾﻦ ﺳﻮﯼ ﻣﺮﺯ ﻗﺮﺍﺭ ﺍﺳﺖ ﺍﺭﺩﻭ ﮐﺸﯽ ﺷﻮﺩ ﻭ ﺟﻨﮕﯽ ﺭﺥ ﺩﻫﺪ .
ﺩﺭ ﻧﻬﺎﯾﺖ، ﻣﺰﺍﺭ ﺷﺮﯾﻒ ﯾﻌﻨﯽ ﺭﻭﺍﯾﺘﯽ ﺍﻟﮑﻦ ﺍﺯ ﺩﺭﺩ ﻭ ﻓﻬﻤﯽ ﻣﺸﺘﺮﮎ. ﻓﯿﻠﻤﯽ ﺑﺎ ﺯﺑﺎﻧﯽ ﮔﻨﮓ .

Print Friendly, PDF & Email
Share
انتشار توسط 8 تم

درباره‌ی مدیریت

خانه ادبیات افغانستان

جوابی بنویسید

ایمیل شما نشر نخواهد شدخانه های ضروری نشانه گذاری شده است. *

*

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.